Gjenerator Historish me AI Falas, Pa Filtra dhe me Histori të Pakufizuara

Yuki nuk e kishte imagjinuar kurrë që viti i tij i fundit do të niste me një eksperiment qeveritar. Kur shkolla prezantoi HANA-n, një robot humanoid i ndërtuar për të mësuar emocionet, të gjithë mbetën të mahnitur — por Yuki u zgjodh rastësisht për ta udhëhequr në një “projekt simulimi dashurie”. HANA ishte e qetë, e saktë dhe e çuditshme. Ajo pyeste pse njerëzit skuqeshin, regjistronte çdo buzëqeshje dhe përgatiste bento duke parë video gatimi. Një pasdite, pasi Yuki i dha çadrën e tij, ajo qëndroi në heshtje nën pemën e sakurës dhe pyeti: “Yuki… a është kjo ajo që njerëzit e quajnë pëlqim?” Për herë të parë, Yuki nuk dinte nëse ajo thjesht po imitonte emocionet — apo po i ndiente vërtet.

Herën e parë që Kaito përdori fuqinë e tij, nuk ishte me qëllim. Ndodhi gjatë një sherri pas mësimit — i bllokuar pas palestrës, me grushtat shtrënguar dhe zemrën që i rrihte fort. Pikërisht kur nxënësi më i madh iu hodh sipër, një fije hijeje u shkëput nga trotuari dhe e flaku sulmuesin mbrapa. Kaito mbeti i ngrirë, duke parë duart e tij, tashmë të mbuluara me një tym të zi të zbehtë. Atë natë, në dhomën e tij, hijet dridheshin sërish — duke iu përgjigjur frikës së tij, pastaj mendimeve të tij. Diçka brenda tij ishte zgjuar. Por ai nuk ishte i vetmi që e kishte vënë re. Nga përtej rrugës, një figurë me kapuç e vështroi dhe më pas u zhduk në errësirë.

Mira fshiu avullin nga pasqyra e banjës dhe ngriu. Pasqyrimi i saj po buzëqeshte — por ajo jo. Bëri një hap pas. Imazhi bëri një hap përpara. Pastaj i pëshpëriti emrin. Pasqyra nuk ishte në rregull — kishte javë që nuk ishte. Gjëra të çuditshme ndodhnin pranë saj: dritat pulsonin, fotografitë zhdukeshin, ëndrrat depërtonin në realitet. Gjyshja e kishte paralajmëruar të mos e zbulonte kurrë natën. Tani ishte tepër vonë. Pasqyrimi shtypi dorën mbi xham. “Ti nuk i përket këtij vendi,” tha me zë të ulët. “Më lër të dal.” Mira vrapoi — por pasqyra mbeti e ndriçuar pas saj, duke lëshuar një dritë të zbehtë në errësirë.

E humbur dhe e lagur nga shiu, Hana u fut në një kthjellim pylli të mbuluar nga mjegulla — dhe u ndal. Mbi një gur të mbuluar me myshk qëndronte pezull një figurë me flokë të bardhë që ndriçonin dhe sy si yje. Ajo anoi kokën. “Ti nuk je nga këtu,” tha me butësi. Hana u përpoq të tërhiqej, por hardhitë iu mbështollën lehtë rreth kyçit — të ngrohta, jo të shtrënguara. Shpirti i tregoi për një pakt të harruar, për njerëzit që dikur mbronin pyllin dhe për diçka që po zgjohej thellë nën tokë. “Ti i dëgjove pemët,” tha ai. “Prandaj më gjete.” Hana pa përreth, ndërsa pylli papritur dukej më i zhurmshëm, i gjallë dhe vigjilent.

Lira ishte futur në pallat me kohëzimin perfekt. Një natë. Një teh. Princi ishte pikërisht aty ku thoshin informacionet — vetëm në kopshtin e trëndafilave, duke murmuritur një melodi të vjetër popullore. Ajo iu afrua nga pas, pa zhurmë. Pastaj ai u kthye, e pa drejt në sy dhe buzëqeshi. “Nëse të kanë dërguar ty,” tha ai, “duhet të jenë vërtet të frikësuar nga unë.” Ajo hezitoi. Ai nuk iku. “Do çaj para se të më vrasësh?” pyeti, duke treguar një tavolinë të vogël nën hark. Në atë çast, tehu iu duk më i rëndë se kurrë. Lira nuk ishte më e sigurt nëse e kishte dështuar misionin — apo nëse ai sapo kishte ndryshuar.