مولد رایگان داستان با هوش مصنوعی، بدون فیلتر و با داستان‌های نامحدود

یوکی هرگز فکر نمی‌کرد سال آخر مدرسه‌اش با یک آزمایش دولتی شروع شود. وقتی مدرسه HANA را معرفی کرد، یک ربات انسان‌نما که برای یادگیری احساسات ساخته شده بود، همه شگفت‌زده شدند—اما یوکی به‌طور تصادفی انتخاب شد تا او را در «پروژه شبیه‌سازی عشق» همراهی کند. HANA ساکت، دقیق و عجیب بود. می‌پرسید چرا انسان‌ها سرخ می‌شوند، هر لبخند را ثبت می‌کرد و با دیدن ویدیوهای آشپزی، بنتو درست می‌کرد. یک بعدازظهر، بعد از اینکه یوکی چترش را به او قرض داد، HANA زیر درخت ساکورا بی‌صدا ایستاد و پرسید: «یوکی… این همون چیزیه که آدما بهش می‌گن کراش؟» برای اولین بار، یوکی نمی‌دانست او فقط احساسات را تقلید می‌کند—یا واقعاً دارد آن‌ها را حس می‌کند.

اولین باری که کایتو از قدرتش استفاده کرد، عمدی نبود. بعد از مدرسه و وسط یک دعوا اتفاق افتاد—گوشه‌گیر افتاده پشت سالن ورزش، مشت‌ها گره‌کرده و قلبش تند می‌زد. درست وقتی دانش‌آموز بزرگ‌تر به سمتش حمله کرد، شاخه‌ای از سایه از دل زمین جهید و مهاجم را به عقب پرتاب کرد. کایتو خشک‌اش زد و به دست‌هایش خیره شد که حالا با مه سیاه کم‌رنگی پوشیده شده بودند. آن شب، در اتاقش، سایه‌ها دوباره لرزیدند—اول به ترسش و بعد به افکارش پاسخ دادند. چیزی درون او بیدار شده بود. اما فقط او نبود که متوجه شده بود. آن‌سوی خیابان، کسی با کلاه‌هود همه‌چیز را تماشا می‌کرد و بعد در تاریکی ناپدید شد.

Mira بخار روی آینه حمام را پاک کرد و خشک‌اش زد. بازتابش لبخند می‌زد—اما خودش نه. یک قدم عقب رفت. تصویر یک قدم جلو آمد. بعد اسمش را زمزمه کرد. آینه مشکل داشت—و این مشکل هفته‌ها بود که ادامه داشت. اتفاقات عجیبی اطرافش می‌افتاد: چراغ‌هایی که سوسو می‌زدند، عکس‌هایی که ناپدید می‌شدند، خواب‌هایی که به واقعیت نشت می‌کردند. مادربزرگش به او هشدار داده بود که شب‌ها هرگز روی آینه را برندارد. حالا دیگر دیر شده بود. بازتاب، دستش را روی شیشه گذاشت. آرام گفت: «تو به اینجا تعلق نداری. منو بیرون بگذار.» Mira دوید—اما آینه پشت سرش همچنان روشن ماند و در تاریکی نور کم‌جانی می‌تاباند.

هانا که گم شده بود و از باران خیس، وارد فضای بازِ مه‌آلود جنگل شد—و ایستاد. بالای سنگی خزه‌بسته، پیکری شناور با موهای سفید درخشان و چشمانی مثل ستاره‌ها دیده می‌شد. سرش را کمی کج کرد. آرام گفت: «تو اهل اینجا نیستی.» هانا خواست عقب برود، اما پیچک‌ها نرم دور مچ پایش حلقه شدند—گرم، نه سفت. روح جنگل از پیمانی فراموش‌شده گفت، از انسان‌هایی که زمانی از جنگل محافظت می‌کردند و از چیزی که در اعماق زیر زمین بیدار می‌شد. گفت: «تو صدای درخت‌ها رو شنیدی. برای همین منو پیدا کردی.» هانا اطرافش را نگاه کرد؛ جنگل ناگهان بلندتر، زنده‌تر و مراقب‌تر به نظر می‌رسید.

Lira با زمان‌بندی بی‌نقص وارد قصر شده بود. یک شب. یک تیغه. شاهزاده دقیقاً همان‌جا بود که گزارش‌ها گفته بودند—تنها در باغ رز و در حال زمزمه یک ترانه قدیمی محلی. او بی‌صدا از پشت نزدیک شد. اما شاهزاده برگشت، مستقیم به او نگاه کرد و لبخند زد. گفت: «اگر تو رو فرستادن، یعنی واقعاً از من می‌ترسن.» Lira مکث کرد. او فرار نکرد. پرسید: «قبل از اینکه منو بکشی، چای می‌خوری؟» و به میزی کوچک زیر طاق اشاره کرد. همان لحظه، تیغه از همیشه سنگین‌تر به نظر می‌رسید. Lira دیگر مطمئن نبود که در مأموریتش شکست خورده—یا اینکه مأموریتش تازه عوض شده است.