Generator Opowieści AI

Yuki nie spodziewał się, że ostatni rok zacznie się od rządowego eksperymentu. Gdy szkoła wprowadziła HANĘ, humanoidalnego robota stworzonego do nauki emocji, wszyscy byli zafascynowani — ale to Yuki został losowo wybrany do poprowadzenia jej w „projekcie symulacji miłości”. HANA była cicha, precyzyjna i dziwna. Pytała, czemu ludzie się rumienią, zapisywała każdy uśmiech i robiła bento oglądając filmiki kulinarne. Pewnego popołudnia, gdy Yuki pożyczył jej parasol, stanęła milcząco pod drzewem sakura i zapytała: „Yuki… czy to właśnie nazywa się zauroczeniem?” Po raz pierwszy Yuki nie wiedział, czy odtwarzała emocje — czy naprawdę je czuła.

Kaito pierwszy raz użył swojej mocy przypadkiem. Stało się to podczas bójki po lekcjach — osaczony za salą gimnastyczną, z zaciśniętymi pięściami, bijącym sercem. Gdy starszy uczeń rzucił się na niego, kłąb cieni wyskoczył z chodnika i odrzucił napastnika. Kaito zamarł, patrząc na swoje dłonie okryte lekkim czarnym dymem. Tej nocy, w pokoju, cienie znów zatańczyły — odpowiadając na strach, potem na myśli. Coś w nim się obudziło. Ale nie był jedynym, który to zauważył. Z drugiej strony ulicy postać w kapturze obserwowała go, po czym zniknęła w mroku.

Mira otarła parę z lustra w łazience i zamarła. Jej odbicie się uśmiechało — ona nie. Cofnęła się. Obraz zrobił krok naprzód. Potem wyszeptał jej imię. Lustro było niepokojące — od tygodni coś było z nim nie tak. W jego pobliżu działy się dziwne rzeczy: migotanie świateł, znikające zdjęcia, sny przenikające do rzeczywistości. Babcia ostrzegała ją, by nigdy nie odkrywać lustra w nocy. Teraz było już za późno. Odbicie przyłożyło dłoń do szyby. „Nie należysz tutaj”, powiedziało cicho. „Wypuść mnie.” Mira uciekła — ale lustro nadal świeciło za jej plecami, słabo rozświetlając mrok.

Zagubiona i przemoczona, Hana weszła na polanę w mglistym lesie — i zamarła. Nad omszałym kamieniem unosiła się postać z świecącymi, białymi włosami i oczami jak gwiazdy. Przechyliła głowę. „Nie jesteś stąd,” powiedziała łagodnie. Hana próbowała cofnąć się, ale winorośle miękko oplotły jej kostkę — ciepłe, nie zacieśniające się. Duch opowiedział o zapomnianym przymierzu, o ludziach, którzy niegdyś chronili las, i o czymś, co budzi się głęboko pod ziemią. „Słyszałaś drzewa,” powiedział. „Dlatego mnie znalazłaś.” Nagle las stał się głośniejszy, żywy i patrzący.

Lira przedostała się do pałacu w idealnym momencie. Jedna noc. Jedno ostrze. Książę był dokładnie tam, gdzie mówiły informacje — samotny w różanym ogrodzie, nucąc starą melodię ludową. Podkradła się za niego, bezszelestnie. Wtedy się odwrócił, spojrzał prosto na nią i uśmiechnął się. „Jeśli cię przysłali,” powiedział, „to naprawdę się mnie boją.” Zawahała się. Nie uciekł. „Masz ochotę na herbatę zanim mnie zabijesz?” zapytał, wskazując na mały stolik pod łukiem. W tej chwili ostrze wydawało się ciężkie jak nigdy. Lira nie była pewna, czy zawiodła misję — czy właśnie się ona zmieniła.