Libreng AI Story Generator na May No Filter at Walang Limitasyong Kuwento

Hindi inasahan ni Yuki na magsisimula ang huling taon niya sa isang eksperimento ng gobyerno. Nang ipakilala ng paaralan si HANA, isang humanoid robot na ginawa para matutong makaramdam ng emosyon, nabighani ang lahat—pero si Yuki ang random na napili para gabayan siya sa isang "love simulation project." Tahimik, eksakto, at kakaiba si HANA. Tinatanong niya kung bakit namumula ang mga tao, itinatala ang bawat ngiti, at gumagawa ng bento sa panonood ng cooking videos. Isang hapon, matapos ipahiram ni Yuki ang payong niya, tahimik siyang tumayo sa ilalim ng puno ng sakura at nagtanong, "Yuki… ito ba ang tinatawag ng mga tao na crush?" Sa unang pagkakataon, hindi alam ni Yuki kung ginagaya lang ba niya ang emosyon—o talagang nararamdaman niya ito.

Noong unang beses na nagamit ni Kaito ang kapangyarihan niya, hindi niya iyon sinasadya. Nangyari ito sa isang away pagkatapos ng klase—naiipit sa likod ng gym, nakakuyom ang kamao, at mabilis ang tibok ng puso. Eksakto nang sumugod sa kanya ang mas nakatatandang estudyante, may humagupit na hibla ng anino mula sa semento at itinapon palayo ang umatake. Natigilan si Kaito at napatitig sa mga kamay niya, na nababalutan na ngayon ng mahinang itim na usok. Kinagabihan, muling kumislap ang mga anino sa kanyang kuwarto—tumutugon sa takot niya, saka sa iniisip niya. May nagising sa loob niya. Pero hindi lang siya ang nakapansin. Mula sa kabila ng kalye, may isang naka-hood na pigurang nakatingin, bago ito naglaho sa dilim.

Pinunasan ni Mira ang hamog sa salamin ng banyo at natigilan. Nakangiti ang repleksyon niya—pero hindi siya. Napaatras siya. Umabante ang imahe. Pagkatapos ay ibinulong nito ang pangalan niya. May mali sa salamin—ilang linggo na itong mali. May mga kakaibang nangyayari malapit dito: kumikislap na mga ilaw, nawawalang mga litrato, at mga panaginip na humahalo sa realidad. Binalaan siya ng lola niya na huwag itong tatanggalan ng takip sa gabi. Ngayon, huli na ang lahat. Idinikit ng repleksyon ang kamay nito sa salamin. "Hindi ka nababagay dito," mahina nitong sabi. "Palabasin mo ako." Tumakbo si Mira—pero nanatiling maliwanag ang salamin sa likod niya, mahinang nagliliwanag sa dilim.

Nawawala at basang-basa sa ulan, napadpad si Hana sa isang mahamog na siwang sa gubat—at napatigil. May isang pigurang lumulutang sa ibabaw ng batong nababalutan ng lumot, na may kumikislap na puting buhok at mga matang parang bituin. Ikiling nito ang ulo. "Hindi ka taga-rito," banayad nitong sabi. Sinubukan ni Hana na umatras, pero marahang pumulupot ang mga baging sa kanyang bukung-bukong—mainit, hindi mahigpit. Ikinuwento ng espiritu ang isang nakalimutang kasunduan, ang mga taong minsang nagprotekta sa gubat, at ang isang bagay na nagigising sa ilalim ng lupa. "Narinig mo ang mga puno," sabi nito. "Kaya mo ako nahanap." Tumingin sa paligid si Hana; biglang mas maingay ang gubat, buhay, at tila nakamasid.

Perpektong nakapasok si Lira sa palasyo sa tamang oras. Isang gabi. Isang patalim. Naroon ang prinsipe kung saan mismo sinabi ng intel—mag-isa sa hardin ng mga rosas, humuhuni ng isang lumang kantang-bayan. Dahan-dahan siyang lumapit mula sa likod, walang ingay. Pagkatapos ay lumingon ito, deretsong tumingin sa kanya, at ngumiti. "Kung ikaw ang ipinadala nila," sabi nito, "malamang takot na takot talaga sila sa akin." Nag-atubili siya. Hindi tumakbo ang prinsipe. "Gusto mo muna ng tsaa bago mo ako patayin?" tanong nito, sabay turo sa maliit na mesa sa ilalim ng arko. Sa sandaling iyon, parang mas bumigat kaysa dati ang patalim. Hindi sigurado si Lira kung pumalpak ba siya sa misyon niya—o kung nagbago lang ito.