Gratis AI-verhalengenerator met No Filter en onbeperkte verhalen

Yuki had nooit verwacht dat zijn eindexamenjaar zou beginnen met een overheidsexperiment. Toen de school HANA introduceerde, een humanoïde robot die emoties moest leren, was iedereen gefascineerd — maar Yuki werd willekeurig gekozen om haar te begeleiden in een "liefdessimulatieproject". HANA was stil, precies en vreemd. Ze vroeg waarom mensen blozen, registreerde elke glimlach en maakte bento door kookvideo's te bekijken. Op een middag, nadat Yuki haar zijn paraplu had geleend, stond ze zwijgend onder de sakuraboom en vroeg: "Yuki… is dit wat mensen verliefdheid noemen?" Voor het eerst wist Yuki niet of ze emoties nadeed — of ze echt voelde.

De eerste keer dat Kaito zijn kracht gebruikte, was het niet expres. Het gebeurde tijdens een gevecht na school — in het nauw gedreven achter de gymzaal, vuisten gebald, hart bonzend. Net toen de oudere leerling op hem afstormde, schoot er een sliert schaduw uit het trottoir en slingerde de aanvaller achteruit. Kaito verstijfde en staarde naar zijn handen, nu bedekt met een vage zwarte rook. Die nacht, op zijn kamer, flakkerden de schaduwen opnieuw — reagerend op zijn angst en daarna op zijn gedachten. Iets in hem was ontwaakt. Maar hij was niet de enige die het had opgemerkt. Aan de overkant keek een figuur met capuchon toe en verdween daarna in het donker.

Mira veegde de stoom van de badkamerspiegel en verstijfde. Haar spiegelbeeld glimlachte — maar zij niet. Ze deed een stap achteruit. Het beeld stapte naar voren. Toen fluisterde het haar naam. Er klopte iets niet aan de spiegel — al weken niet. In de buurt gebeurden vreemde dingen: lampen die flakkerden, foto's die verdwenen, dromen die in de werkelijkheid overliepen. Haar grootmoeder had haar gewaarschuwd hem 's nachts nooit te onthullen. Nu was het te laat. Het spiegelbeeld drukte zijn hand tegen het glas. "Jij hoort hier niet," zei het zacht. "Laat me eruit." Mira rende weg — maar de spiegel bleef achter haar oplichten, zwak gloeiend in het donker.

Verdwaald en doorweekt door de regen dwaalde Hana een mistige open plek in het bos op — en bleef staan. Boven een met mos bedekte steen zweefde een figuur met gloeiend wit haar en ogen als sterren. Het kantelde zijn hoofd. "Jij komt niet van hier," zei het zacht. Hana probeerde achteruit te stappen, maar ranken kronkelden zich zacht om haar enkel — warm, niet strak. De geest vertelde haar over een vergeten pact, over mensen die ooit het bos beschermden, en over iets dat diep onder de grond ontwaakte. "Jij hoorde de bomen," zei het. "Daarom heb je me gevonden." Hana keek om zich heen; het bos klonk ineens luider, levend en oplettend.

Lira was op het perfecte moment het paleis binnengedrongen. Eén nacht. Eén mes. De prins was precies waar de informatie zei dat hij zou zijn — alleen in de rozentuin, neurieënd op een oud volkslied. Ze sloop geluidloos achter hem. Toen draaide hij zich om, keek haar recht aan en glimlachte. "Als zij jou hebben gestuurd," zei hij, "dan moeten ze echt bang voor me zijn." Ze aarzelde. Hij rende niet weg. "Wil je thee voordat je me doodt?" vroeg hij terwijl hij naar een kleine tafel onder de boog wees. Op dat moment voelde het mes zwaarder dan ooit. Lira wist niet of ze haar missie had gefaald — of dat die net was veranderd.