Libreng AI Story Generator na May No Filter at Walang Limitasyong Kuwento

Hindi inasahan ni Yuki na magsisimula ang huling taon niya sa isang eksperimento ng gobyerno. Nang ipakilala ng paaralan si HANA, isang humanoid robot na ginawa para matutong umunawa ng emosyon, namangha ang lahat—ngunit si Yuki ang napiling gumabay sa kanya sa isang "love simulation project." Tahimik, eksakto, at kakaiba si HANA. Tinatanong niya kung bakit namumula ang mga tao, itinatala ang bawat ngiti, at gumagawa ng bento sa panonood ng cooking videos. Isang hapon, matapos ipahiram ni Yuki ang payong niya, tahimik itong tumayo sa ilalim ng puno ng sakura at nagtanong, "Yuki… ito ba ang tinatawag nilang crush?" Sa unang pagkakataon, hindi alam ni Yuki kung ginagaya lang ba nito ang emosyon—o talagang nararamdaman na niya iyon.

Unang beses na nagamit ni Kaito ang kapangyarihan niya, hindi iyon sinasadya. Nangyari ito sa isang away pagkatapos ng klase—nasukol siya sa likod ng gym, nakakuyom ang kamao, kumakabog ang dibdib. Sa mismong sandaling sumugod sa kanya ang nakatatandang estudyante, may isang hibla ng anino na biglang humagupit mula sa semento at itinulak paatras ang umaatake. Natigilan si Kaito at napatingin sa mga kamay niya, na ngayon ay nababalutan ng bahagyang itim na usok. Nang gabing iyon, sa loob ng kuwarto niya, muling kumislot ang mga anino—tumutugon sa takot niya, saka sa mga iniisip niya. May kung anong nagising sa loob niya. Pero hindi lang siya ang nakapansin. Mula sa kabila ng kalye, may isang taong naka-hood na nakamasid, bago tuluyang naglaho sa dilim.

Pinunasan ni Mira ang hamog sa salamin ng banyo at natigilan. Nakangiti ang repleksyon niya—pero siya mismo hindi. Umatras siya. Umabante ang imahe. Pagkatapos ay bumulong ito ng pangalan niya. May mali sa salamin—ilang linggo na itong kakaiba. May mga pambihirang nangyayari malapit dito: kumikislap ang mga ilaw, nawawala ang mga litrato, at ang mga panaginip ay tila tumatagos sa realidad. Binalaan siya ng lola niya na huwag kailanman itong alisan ng takip sa gabi. Ngayon, huli na ang lahat. Idiniin ng repleksyon ang kamay nito sa salamin. "Hindi ka rito nabibilang," mahina nitong sabi. "Pakawalan mo ako." Tumakbo si Mira—pero nanatiling maliwanag ang salamin sa likod niya, bahagyang kumikislap sa dilim.

Ligaw at basang-basa sa ulan, napadpad si Hana sa mahamog na bahagi ng gubat—at napahinto. Lumulutang sa ibabaw ng isang batong may lumot ang isang nilalang na may kumikinang na puting buhok at mga matang tila bituin. Ikiling nito ang ulo. "Hindi ka taga-rito," mahinahon nitong sabi. Sinubukan ni Hana na umatras, pero marahang pumulupot ang mga baging sa bukung-bukong niya—mainit, pero hindi mahigpit. Ikinuwento ng espiritu ang isang nakalimutang kasunduan, ang mga taong minsang nagprotekta sa gubat, at ang kung anong nagigising sa ilalim ng lupa. "Narinig mo ang mga puno," sabi nito. "Kaya mo ako natagpuan." Tumingin sa paligid si Hana, at biglang naging mas maingay, mas buhay, at tila nagmamasid ang buong gubat.

Nakapasok si Lira sa palasyo sa eksaktong tamang oras. Isang gabi. Isang talim. Naroon ang prinsipe kung saan eksaktong sinabi ng intel—mag-isa sa hardin ng mga rosas, humuhuni ng isang lumang awiting-bayan. Marahan siyang lumapit mula sa likuran, walang ingay. Ngunit lumingon ito, tumingin diretso sa kanya, at ngumiti. "Kung sila ang nagpadala sa'yo," sabi niya, "talagang takot sila sa akin." Nag-atubili si Lira. Hindi ito tumakbo. "Gusto mo muna ng tsaa bago mo ako patayin?" tanong nito habang itinuturo ang maliit na mesang nasa ilalim ng arko. Sa sandaling iyon, mas bumigat kaysa dati ang talim. Hindi alam ni Lira kung nabigo ba siya sa misyon niya—o kung nagbago lang ito.